அகத்தியெம்பிரானின் அருளுரைகள் - 5

 

ஆலயத்திற்கு என்றால் ஈகின்ற மாந்தன்,வறியவருக்கு என்றால் ஈயாது உள்ளார். வழுத்துவேன்! லகரம், ககரம் குடிலுக்கு ஈந்துவிட்டு, ஏகம் கூட ஏழைக்கு ஈயா மாந்தனுக்கு ஏகபோதும் இறையருள் கிட்டாது, கிட்டாது என்பதை யாங்கள் காலகாலம் வலியுறுத்தி வந்தாலும், இதனை மாந்தர் ஏற்காமல் உள்ளனர்.

சட்டென்று விழி மூடி விழி திறப்பதற்குள் வென்றுவிடலாம் அல்லது கோடானுகோடி பிறவிகள் எடுத்தும் வெல்லலாம்.  நீ ( முன்பு ) கூறினாயே திண்ணியம், அது மனிதன் மனதிலே வந்துவிட்டால் உடனே கூட இது நடக்கலாம். எப்படியென்றால் ‘ காதற்ற ஊசியும் வாராது காணும் கடைவழிக்கே ‘ என்ற வாசகம் ஒரு பட்டினத்தானை இல்லறவாசியிலிருந்து துறவறம் ஆக்கிவிட்டது. ஆனால் அந்த வாசகம் எத்தனை பேரை அவ்வாறு துறவறம் ஆக்கும் ? அந்த வாசகத்தின் பொருள் அனைவரும் அறிந்ததுதான்.

ஆனால் எல்லோராலும் சட்டென்று எல்லாவற்றையும் மனதளவிலே விட்டுவிட்டு வெளியே வரமுடிகிறதா ? எனவே பற்றும், பாசமும், தீவிர ஆசையும் இருக்கும் வரையில் மனிதனால் புலன்களை வெல்லுவது என்பது கடினம். பற்றையும், பாசத்தையும் மெல்ல, மெல்ல விட்டுக்கொண்டே வரவேண்டும். பற்றையும் விடுகிறேன், பாசத்தையும் விடுகிறேன் என்பதற்காக குடும்ப அங்கத்தினர்களுக்கு செய்யவேண்டிய கடமைகளை செய்யாமல் இருந்தால் அது ஒரு தோஷமாக மாறும் என்பதை மனிதர்கள் மறந்துவிடக்கூடாது..

இந்த உணவு இருந்தால்தான் என்னால் உயிர் வாழ முடியும். இந்த உணவுதான் என் நாவிற்கு பிடித்திருக்கிறது. இந்த பானம்தான் எனக்குத் தேவை. இந்தவிதமான படுக்கைதான் எனக்குத் தேவை என்று எதையெல்லாம் ஒரு மனிதன் வேண்டும், வேண்டும் என்று எண்ணுகிறானோ, அவையெல்லாம் இல்லாவிட்டால் என்ன ? என்று ஒவ்வொரு முயற்சியாக செய்து பார்த்தால் கட்டாயம்  எண்ணியது நிறைவேறும். ஆனாலும்கூட இதற்கு முன்னால் அவனைப் பற்றியுள்ள கர்மவினைகளிலிருந்து வெளியே வரவேண்டும். எனவே எளிய வழி பக்தி மார்க்கம். பலவிதமான ஸ்தலங்களுக்கு சென்று மானசீகமாக பிரார்த்தனைகளை செய்துகொண்டே வர மெல்ல, மெல்ல அதீத பற்றும், பாசமும் குறைய கட்டாயம் நீ எண்ணுவதுபோல புலன்களை முழுமையாக வெல்ல முடியாவிட்டாலும் மெல்ல, மெல்ல வெல்லக்கூடிய நிலை வரும்.

மனம் லௌகீக சுகங்களை இறை நோக்கி. விளம்பிடுவோம் வெறும் லௌகீக இன்பம் குறித்து, சிந்தனையும், செயலும், முயற்சியும் இருந்துவிட்டால் அதனைத்தாண்டி செல்ல இயலாமல் போய்விடும். விளக்குங்கால்இந்த உலகத்தில் இருந்துகொண்டு இந்த உலக இன்பங்களை, இந்த உலகம் சார்ந்த விஷயங்களை ஏற்கவேண்டாம், நுகரவேண்டாம் என்றால் அது எங்ஙனம் சாத்தியம் ? பின் எதற்கு உலகம் ? பின் எதற்கு இந்த தேகம் ? என்றெல்லாம் மாந்தனுக்கு ஐயம் எழலாம். மெய்தான். இந்த உலகம் ஒரு மெய்போல் தோற்றம் அளித்திட்டாலும் அது மெய்யல்ல என்பதை புரிந்துகொள்ளும் வண்ணமே மனித வாழ்வு அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இறைவனின் கருணையாலே இதை உணர்ந்துகொள்ள ஒவ்வொரு ஆத்மாவும் சிறிதளவேனும் முயற்சி செய்திடவேண்டும். இயம்புங்கால் வாழ்வு நிலை கர்மவினைகளின் அடிப்படையில் எங்ஙனம் அமைந்திட்டாலும் உயர் பதவியோ, செல்வமோ, நல் தேகமோ என்று எத்தனை வேறுபாடுகள் இருந்தாலும் மனோரீதியாக இறை நோக்கிய சிந்தனையோடு ஒரு மனிதன் வாழ்ந்தால்தான், அதிலும் தடையற்ற பக்தியும், தெய்வீக ஞானத்தை புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்வதும், தளராத தர்மத்தையும் கடைபிடித்தால்தான் அவன் மெய்வாழ்வு வாழ்கிறான் என்பது பொருளாகும்.

 

ஆகிடுமே ! இஃதொப்ப சிந்தனைகளையெல்லாம் பல்வேறு மகான்களை அனுப்பி காலகாலம் இறைவன் எஃதாவது ஒரு வழிமுறையில் செயல்படுத்திக் கொண்டுதான் இருக்கிறார். ஆயினும்கூட மனிதர்களால் பல்வேறு தருணங்களில் இந்த மாய லோகத்தின் சக்தியை மீற இயலவில்லை. ஆயினும் தொடர்ந்து அதுகுறித்த சிந்தனையும், செயலும் இருந்திட்டால் அடுத்தடுத்த பிறவிகளில் மாயையை வென்று மெய் மனிதனாக, மனிதனில் புனிதனாக, புனிதனோடு மாமனிதனாக, இறுதியில் சித்தனாகக்கூட வாய்ப்பிருக்கிறது. ‘ அங்ஙனம் ஏன் ஆகவேண்டும் ? ‘ என்றொரு ஐயம் எழலாம். மனிதரீதியாகக் கூறுங்கால் மனிதன் பரிணாம வளர்ச்சியில் நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறான். அங்ஙனம் பார்க்கும்பொழுது ஒரு நிலையடைந்த பிறகு அடுத்த நிலையை நோக்கி செல்வது மனித இயல்பாகிவிட்டது. அப்படியே தாண்டிக்கொண்டு செல்லும் பட்சத்திலே, ‘ எந்த நிலையை அடைந்துவிட்டால் அதனைத்தாண்டிய ஒரு நிலை இல்லை ‘ என்கின்ற எல்லை வந்துவிடுகிறதோ அந்த நிலைவரை மனிதன் ஓடியாகவேண்டும். பக்கவிளைவுகள் இல்லாத ஒரு நிரந்தர சுக அனுபவத்தை ஆன்மா பெறவேண்டுமென்றால் அது மெய்யான இறை சார்ந்த, அது தொடர்பான செயலாக இருந்தால் மட்டுமே சாத்தியம். அதுவன்றி தேகம் தொடர்பான கல்வியும், தேகத்தைப் பேணிக் காக்கவேண்டிய நிலையில் செயல்படக்கூடிய எந்த விஷயமும் ஒரு நிலைக்குமேல் பலன் தராது.  அங்ஙனமாயின் தேகத்தை விட்டுவிட வேண்டுமா ? என்றால் கூடாது. தேகத்தை இந்த ஆத்மா வசிக்கும் கூடாக எண்ணி முறையாக பராமரிப்பது அவசியம். ஆனால் அதிலேயே மூழ்கிவிடக்கூடாது என்பதே மெய்ஞான அனுபவம்.

அகத்தியெம்பிரானின் அருளுரைகள் -4 !

 

அந்தந்த தெய்வங்களுக்குரிய நாமாவளியை அல்லது தெரிந்த மந்திரத்தை உள்ளன்போடு உருவேற்ற, உருவேற்ற எதை எண்ணி மனிதன் உருவேற்றுகிறானோ, சிந்தனையில் அந்தப் பகுதி ஜொலிக்கத் துவங்கும். அது அவனுக்குள் இன்னும் மெருகேறத் துவங்கும். இன்னும் ஒருவகையில் கூறப்போனால் அது அவனுக்குள்ளேயே இருக்கிறது. அது எங்கே ? என்பதை அவனுக்கு இறைவன் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

இறைவனே தூது சென்றாலும் துரியோதனன் திருந்தினானா ? என்றால் இல்லை. இதுதான் மாயையிலும் மிகசிறந்த மாயை. எனவே இறைவனருளால் நல்போதனைகளை நாங்கள் செய்துகொண்டே இருப்போம். அதனை கேட்டு தெளிவடைய வேண்டிய ஆத்மாக்கள் இந்த ஜெனனத்தில் எத்தனையோ ? அஃது மட்டுமே தெளிவடையும். ஏனையவைகள் கேட்டாலும் அதனை செயல்படுத்த முடியாமல் சராசரியாக வாழ்ந்துவிட்டுத்தான் போகும்.

கூறியவற்றை சரியாகப் புரிந்துகொண்டு அதனைப் பின்பற்றினால் நல்ல நிலைமையை இந்நேரமே ஒவ்வொரு மனிதனும் அடைந்திருப்பான். ஒன்று, குதர்க்கமாகப் புரிந்துகொள்வது. அல்லது இவையெல்லாம் நடைமுறைக்கு ஒத்துவராது என்று விட்டுவிடுவது அல்லது சிலவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது, பலவற்றை நிராகரிப்பது அல்லது மூடத்தனமாக புரிந்துகொள்வது, தேவையற்ற குழப்பத்தில் தன்னை ஆழ்த்திக்கொள்வது அல்லது நாங்கள் கூறுகின்றவற்றையெல்லாம் குயுக்தியாகப் புரிந்துகொண்டு அதற்கு பொருள் கொள்வது, விதண்டாவாதம் செய்வது என்ற நிலையில்தான் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள் அல்லது அவரவர் விதி விதிக்கிறது. இதற்கு இறையோ, யாங்களோ யாதுசெய்ய இயலும் ? வழிமுறைகளை தெளிவாகக் காட்டியருள்வது இறைவனின் அருளாகும். அந்த வழிமுறைகளை சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். தேவையற்ற அச்சம், குழப்பம், குற்ற உணர்ச்சி அதே சமயம் தேவையற்ற அகங்காரம், மூடத்தனமான வாதம். இவற்றை மனிதன் முதலில் விட்டுவிட்டு பணிந்து பவ்யமாக எதனை புரிந்துகொள்ளவேண்டும் ? எப்படி புரிந்துகொள்ளவேண்டும் ? என்பதை மீண்டும், மீண்டும் எமது வாக்கைக் கேட்டு அதனை சரியாக உள்வாங்கினால் புரியும். ஆனால் வேண்டுமென்றோ அல்லது விதி தன்னுடைய பிடியில் வைத்திருப்பதனாலோ தவறாகவே பலரும் எமது வாக்கை புரிந்துகொள்ளும் நிலை இருக்கிறது. இதற்கும் பிரார்த்தனை செய்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

பைரவரின் அவதார நோக்கமே பாவ கர்மாவைக் குறைப்பதுதான். குறிப்பாக அறிந்தும் தவிர்க்க முடியாமல் சில பாவங்களை செய்ய நேரிடுகிறது என்று வருந்தக் கூடியவர்கள், ஒரு குடும்பத்திலே அகால மரணங்கள் அடிக்கடி நேரிடுகிறது என வருந்தக்கூடிய மனிதர்கள் கட்டாயம் அன்றாடம் குறைந்தபட்சம் ஐந்து, ஐந்து முக நெய் தீபங்களாக பைரவர் முன்னால் ஏற்றி, மானசீகமாக பைரவரின் அஷ்டோத்திரத்தையோ, சஹஸ்ர நாமத்தையோ, பைரவர் அஷ்டகத்தையோ அல்லது அவன் அறிந்த மந்திரத்தையோ துதித்து வந்தால் கட்டாயம் இந்த தோஷம் நீங்கும். இது பக்தி வழி.

அதற்காக பைரவரை வணங்கிவிட்டு வெளியே வந்தவுடன் ஒரு பைரவரின் வாகனம் வால் ஆட்டிக்கொண்டே வந்தால் ‘ அந்தப் பக்கம் போ, வராதே ‘ என்று விரட்டினால் ஏற்றிய தீபம், வேண்டிய பிரார்த்தனை – அத்தனையும் வீணாகிவிடும். எனவே உயிரினங்களையும் போற்ற வேண்டும், பைரவரையும் வணங்க வேண்டும். பல இடங்களிலே பைரவ வாகனத்தை வளர்த்துவிட்டு, தொல்லையாக இருக்கிறது என்று எங்காவது கொண்டு போய் விட்டுவிடுகிறார்கள். இந்த பாவத்திற்கு பிராயச்சித்தமே இல்லை என்பதை மனிதர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தொல்லை என்று தெரியுமல்லவா ? எதற்கு அதனை வளர்க்க வேண்டும் ? எதற்கு அதனோடு போராட வேண்டும் ? அதைப்போல ஒரு மனிதனுக்கு பூர்வீக தோஷங்கள், கர்மங்கள், முன்னோர்கள் செய்த கடுமையான பாவங்கள், சாபங்கள் இருக்கிறதென்றால் கட்டாயம் அவன் வாழ்க்கையிலே பைரவர் வழிபாட்டை எல்லாவகையிலும் சிறப்பாக செய்ய வேண்டும்

ஒரு மனிதன் விதி எப்படியிருக்கும் ? அந்த விதியின் வழியாக ஒரு மனிதனுக்கு என்னவிதமான கஷ்டங்கள் வரும் ? அல்லது லாபங்கள் வரும் ? என்று யாராலும் கணித்து கூற இயலாது. உதாரணமாக விதி ஒரு மனிதனுக்கு உடல்ரீதியாக துன்பங்கள் பலவற்றைத் தரலாம். அப்படித் தரும்பொழுது ஒரு மனிதன் வேறுவழியில்லாமல் ஒரு மனிதன் அதை ஏற்றுக்கொண்டுதான் ஆகவேண்டும். அறுவை சிகிச்சையால் ஒருவன் உயிர் பிழைத்துக்கொண்டாலும் அதுவும் ஒரு வேதனைதான். அதைப்போல சிறு, சிறு விபத்துக்களால் வீட்டிலே சிலகாலம் ஓய்வெடுக்கும்படி ஏற்பட்டால் அதுவும் ஒரு வேதனைதான். எனவே விதி இவ்வாறெல்லாம் உடல்ரீதியாக பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது என்பது கண்கூடான ஒன்று. ஆனால் அதற்கு முன்பாக தாமாகவே முன்வந்து இறைவனின் பெயரை எண்ணி உடலை வருத்திக்கொண்டால் விதி வழியாக இயல்பாக உடல் வருத்தப்படவேண்டிய நிகழ்வு நடக்காது என்பதின் சூட்சுமமே இது. இதனால்தான் வாகன வசதி இருந்தும் நடந்து தொலைதூர ஸ்தலங்களுக்கு செல்வது. அஃதொப்ப பாதரட்சை இல்லாமல் கல்லிலும், முள்ளிலும் நடந்து செல்வது. இவற்றால் உடலுக்கு ஏற்படும் வருத்தங்கள், வேதனைகள் எல்லாம் இறைவனுக்காக என்று எண்ணும்பொழுது மனம் ஏற்றுக்கொள்கிறது. அஃதோடு உடல் அனுபவிக்க வேண்டிய துன்பங்களும் இறை சார்ந்து நிகழ்ந்துவிடுவதால் வேறு வியாதிகள் மூலமாகவோ, விபத்துக்கள் மூலமாகவோ துன்பத்தை நுகர விடாமல் செய்துவிடுகிறது. இப்படி செய்த பிறகும் உடல் மூலம் ஒருவனுக்கு துன்பம் வருகிறதென்றால் இன்னமும் பாவ கர்மா பாக்கி இருக்கிறது என்பதே பொருளாகும்.

எப்பொழுதுமே தன் வீடு, தன் பெண்டு, தன் மக்கள் என்று சுயநலத்தோடு வாழ்கிறான். பொது நல எண்ணமும், நோக்கமும் வளர, வளர, தன்னுடைய உழைப்பு தனக்கு மட்டும்தான் சொந்தமாக வேண்டும் என்ற குறுகிய சுபாவம் சென்று, ஏதோ விதிவசத்தால் பலருக்கு இங்கே உழைக்க வாய்ப்பில்லை. உழைக்க எண்ணினாலும் அந்த உழைப்பிற்கேற்ற ஊதியம் கிடைப்பதில்லை. தன்னை சுற்றி எத்தனையோ மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். இறைவனருளால் தான் நன்றாக இருக்கிறோம். தாம் அரவணைத்துக் கொள்வோம் என்ற எண்ணம் வந்தால்தான் இறைவனின் கருணை மேலும் பெருகும். பஞ்ச பூதங்களும் சமன் அடையும்.